Deri më 1950, nuk ishte ndonjë metodë të emërtimit të uraganëve. Këto fenomene shpesh i merrnin emrat bazuar në vendndodhjen ose vitin e shfaqjes së tyre, si p.sh. Uragani i Majamit i vitit 1926 ose Uragani i Ishujve të Detit në 1893, dhe vetëm stuhive më të mëdha, më shkatërruese iu dhanë emra. Në vitin 1950, filloi emërtimi i uraganeve dhe emrat u viheshin nga Alfabeti Fonetik i Marinës.

Sezoni i parë i uraganeve me këtë rregull të ri emërtimi solli stuhi si Uragani Dashuria dhe Uragani Qen. Ky sistem emërtimi vazhdoi edhe për dy vite të tjera, derisa u vendos se ripërdorimi i së njëjtës listë emrash çdo vit do të mund të shkaktonte probleme dhe konfuzion. Mbi të gjitha kishte një Hurricane Able, tri vite rresht: 1950, 1951 dhe 1952. Më në fund, në vitin 1953, Qendra Kombëtare e Uraganëve të Shteteve të Bashkuara vendosi të përdorte emra femrash, duke arsyetuar se kjo do të shkaktonte më pak konfuzion.

Ky koncept i emërtimit të stuhive me emra njerëzish e bëri më të lehtë vetëdijesimin e gjerë të publikut. Atyre u dha diçka që mund ta asocionin stuhinë që po vinte. Emrat e këtyre stuhive shpesh vinin nga emrat e grave të parashikuesve të motit, derisa emrat e burrave iu shtuan listës tek në vitin 1979. Sot ekzistojnë gjashtë lista kryesore që ndërrohen çdo vit, që do të thotë se emrat e stuhive përsëriten çdo gjashtë vjet.

Emrat dallojnë midis meshkujve dhe femrave dhe ndryshojnë varësisht nga rajoni.

Emrat e stuhive që për pasojë kanë pasur shkatërrime ekstreme dhe humbje jetësh përgjithësisht janë tërhequr nga këto lista. Kjo për të nderuar viktimat dhe që të mos risjellin kujtimet e dhimbshme te të mbijetuarit. Emrat e ‘pensionuar’ përfshijnë: Uragani Irene, Uragani Sandy, Uragani Katrina dhe Uragani Andrew. Plot 78 emra të uraganëve të Atlantikut janë tërhequr që nga viti 1954.