Rrufeja e topit është një formë misterioze dhe e pashpjegueshme e vetëtimës që ka hutuar vëzhguesit e motit gjatë historisë dhe vazhdon të intrigojë studiuesit edhe sot. Fenomeni në përgjithësi përshkruhet si një top drite që shfaqet gjatë stuhive.

Madhësia e topit ndryshon, nga një top golfi më i madh se i futbollit dhe ai ka tendencë të rri pezull mbi tokë. Jetëgjatësia e tij ndryshon gjithashtu, nga disa sekonda në disa minuta, me topa më të mëdhenj dhe më të zbehtë që tentojnë të zgjasin më gjatë.

Vëzhgimet shkojnë shumë prapa në histori. Topat e shndritshëm shfaqen në legjendat e kulturës Mapuche argjentinase dhe kiliane, por referenca më e hershme e shkruar e njohur vjen nga një murg anglez në vitin 1195. Ai e përshkroi "një re të dendur dhe të errët, që lëshonte një substancë të bardhë e cila u rrit në një formë sferike nën re, nga e cila një rruzull i zjarrtë ra drejt lumit". Car Nikolla II madje raportoi se ishte dëshmitar i fenomenit në një kishë në Shën Petersburg kur ishte fëmijë.

Një studim i kryer në vitet 1960 për Komisionin e Energjisë Atomike të SHBA-së zbuloi se rrufeja e topit është parë nga 5 për qind e popullsisë së botës, afërsisht në të njëjtin proporcion me ata që kanë parë një rrufe normale të goditur nga afër.

Shkencëtarët mendojnë se rrufeja e topit është e vërtetë, por se si ndodh është një pyetje e hapur. Në vitin 2014, shkencëtarët kinezë kapën pamje të rrufesë së topit ndërsa përpiqeshin të regjistronin një rrufe normale. Leximet e tyre tregojnë një përzierje të atomeve të silikonit, hekurit dhe kalciumit në top, të gjithë përbërës të zakonshëm të tokës.

Kjo i jep peshë teorisë se kur rrufeja godet tokën, ajo krijon një avull të nanogrimcave të silikonit. Këto grimca reagojnë në ajër për të gjeneruar dritë dhe nxehtësi në temperatura relativisht të ulëta. Megjithatë, ai nuk shpjegon vëzhgimet e rrufesë së topit që kalon nëpër mure, apo kabinat e avionëve. Do të nevojiten kërkime të mëtejshme për të zbardhur përfundimisht këtë mister./Motilokal.com