Plastika është tepër e dobishme, por rrezikshmërisht problematike. Planeti ynë po mbytet në plastikë të pa ricikluar dhe ne kemi nevojë për mënyra më të mira për të ricikluar për ta ndihmuar atë të rikuperohet.

Në teori, të gjitha plastika mund të riciklohen, por realiteti i trishtuar është se shumica dërrmuese nuk riciklohen kurrë. Kjo është për shkak të kostos së mbledhjes, pastrimit dhe klasifikimit të mijëra llojeve të plastikës përpara se të fillojnë proceset e tyre të riciklimit. Edhe pse normat globale të riciklimit janë mezi në 5%, parashikimet aktuale tregojnë se mbetjet plastike globale janë në rrugën e trefishimit deri në vitin 2060. Polivinilkloruri, i njohur zakonisht si PVC, është plastika e tretë më e prodhuar në botë dhe një nga më të vështirat për t'u ricikluar.

Prodhimi i lartë i PVC-ës e ka çuar në përdorimin e tij në një gamë të gjerë produktesh, duke përfshirë pajisjet spitalore, hidraulikun, instalimet elektrike, paketimin dhe madje edhe veshjet. Fatkeqësisht, më pak se një e katërta e 1% i PVC-së pas konsumit aktualisht riciklohet.

Ekipi në Universitetin e Miçiganit i udhëhequr nga Danielle Fagnani dhe Anne McNeil ka zbuluar një mënyrë për të përdorur një komponent të PVC-së që më parë e bënte riciklimin tepër të vështirë duke përmirësuar efikasitetin e metodës. Përbërësit që e bëjnë PVC kaq të vështirë për t'u ricikluar janë aditivët e ndryshëm që mund të përmbajë të quajtur plastifikues. Plastifikuesit janë përbërës të shtuar në procesin e prodhimit për ta bërë PVC më fleksibël dhe më të qëndrueshëm. Fagnani deklaroi në një intervistë të fundit: “PVC zakonisht përmban shumë plastifikues, të cilët kontaminojnë gjithçka në rrjedhën e riciklimit dhe zakonisht janë shumë toksikë. Kjo gjithashtu lëshon acid klorhidrik me të vërtetë të shpejtë me pak nxehtësi.”

Plastifikuesit më të dëmshëm janë ftalatet, të cilat janë shumë toksike për njerëzit dhe dihet se ndikojnë negativisht në sistemet tona hormonale. Kur plastika riciklohet duke shtuar nxehtësi, ftalatet kullohen. Metoda e zbuluar nga Fagnani dhe ekipi i saj përdor ftalatet toksike për të ulur inputin e kërkuar të energjisë dhe për ta bërë procesin në përgjithësi më efikas.

Ata e bënë këtë duke zbatuar një teknikë elektrokimie. Elektrokimia është përdorimi i energjisë elektrike për të sjellë reaksione kimike jo spontane. Kjo qasje nuk kërkon ngrohje dhe i lejoi studiuesit të kontrollojnë më saktë shpejtësinë e reaksionit dhe sasinë e acidit klorhidrik që prodhohet. Ekipi vuri në dukje se nënprodukti kimik i prodhuar nga kjo teknikë mund të përdoret në reaksionet kimike të mëvonshme. Kjo teknikë e re riciklimi nuk është e përsosur, por tregon se si mund të përmirësohet efikasiteti i riciklimit.

Ky zbulim ka implikime masive për industrinë e riciklimit. PVC kërkon më pak energji për t'u prodhuar se pothuajse të gjitha plastika të tjera, dhe ky zbulim mund të jetë hapi i parë për ta bërë PVC-në shumë të riciklueshme. Nëse kërkimi vazhdon dhe efikasiteti i kësaj teknike mund të përmirësohet në shkallë, do të jetë jashtëzakonisht i rëndësishëm në rritjen e shkallës jashtëzakonisht të ulët të riciklimit të plastikës.

/Motilokal.com