Imazhet magjepsëse të fazave të fundit të jetës së një ylli të largët janë kapur nga teleskopi hapësinor James Webb (JWST).

Ato tregojnë një nivel të paprecedentë të detajeve të një strukture gazi të ndezur të ngjashëm me donut të njohur si Mjegullnaja e Unazës.

Rreth 2,600 vite dritë nga Toka, mjegullnaja lindi nga një yll që po vdiste që dëboi shtresat e tij të jashtme në hapësirë.

Imazhet mund të ofrojnë njohuri kyçe në ciklet e jetës së yjeve, thonë shkencëtarët.

Së bashku me detajet e ndërlikuara të guaskës shumëngjyrëshe në zgjerim të mjegullnajës, imazhet gjithashtu zbulojnë rajonin e brendshëm rreth xhuxhit të bardhë qendror "në qartësi të shkëlqyer", tha dr. Mike Barlow, bashkë-drejtues i ekipit të astronomëve që publikuan imazhet.

"Ne jemi dëshmitarë të kapitujve të fundit të jetës së një ylli, një pamje paraprake të së ardhmes së largët të diellit, si të thuash dhe vëzhgimet e JWST kanë hapur një dritare të re për të kuptuar këto ngjarje kozmike mahnitëse.

"Ne mund të përdorim Mjegullnajën e Unazës si laboratorin tonë për të studiuar se si formohen dhe evoluojnë mjegullnajat planetare."

E ashtuquajtura "mjegullnaja planetare" është një emërtim i gabuar që daton në shekullin e 18-të, kur astronomi William Herschel ngatërroi format e tyre të lakuara me ato të planetëve.

Mjegullnaja e Unazës është një "mjegullnajë planetare" e njohur, e gjetur në konstelacionin Lyra dhe është e dukshme gjatë gjithë verës.

Ai u formua kur një yll që po vdiste shpërtheu pjesën më të madhe të substancës së tij në hapësirë, duke prodhuar një shumëllojshmëri modelesh, unazash të ndezura dhe reve të mprehta që duket se valëzojnë nga jashtë.

“Ne jemi të mahnitur nga detajet në imazhe, më mirë se sa kemi parë ndonjëherë më parë”, tha Albert Zijlstra, profesor i astrofizikës në Universitetin e Mançesterit.

"Ne gjithmonë e dinim se mjegullnajat planetare ishin të bukura. Ajo që shohim tani është spektakolare."

/Motilokal.com