Djathi zviceran përshkruhet gjithmonë si djathë me vrima. Ka një trup të fortë dhe një shije arrë, por të ëmbël.

Gjithashtu ka përbërje të ulët të kripës në krahasim me djathërat e tjerë, thotë dr. Mark Johnson, një shkencëtar i shquar në Qendrën Kërkimore të Qumështit në Universitetin e Wisconsin.

Për herë të parë është bërë në shekullin e 14-të në Zvicër, më saktë në Alpe.

"Ishte një djathë i fortë që kishte një jetëgjatësi të gjatë dhe mund të transportohej lehtësisht nëpër malet ku prodhohej. Megjithatë, sot termi djathë zviceran nuk i referohet vendit nga vjen djathi, por llojit të djathit, se si bëhet djathi”, shpjegoi ai.

Prodhuesit e djathit shtojnë një bakter të veçantë të quajtur Propionibacterium shermanii. Kjo baktere fermenton acidin laktik dhe prodhon dioksid karboni. Dioksidi i karbonit mblidhet në vende të caktuara në djathë dhe krijon flluska të mëdha. Asnjë djathë tjetër nuk e përdor këtë kulturë, përveç djathit zviceran dhe versioneve të tjera të djathit zviceran, si baby Swiss, Maasdam, Jarlsberg dhe Emmentaler.

Djathi zviceran pa vrima quhet "zviceran i verbër", por kjo konsiderohet si një disavantazh. Nëse shihni djathë të etiketuar zviceran që nuk ka vrima, nuk është djathë i vërtetë zviceran dhe nuk do të ketë aromën ose strukturën që kërkoni.

/Motilokal.com