Një ekip ndërkombëtar shkencëtarësh ka identifikuar mbetjet e fosilizuara të një prej breshkave më të mëdha të njohura të ujërave të ëmbla në botë, një specie e zhdukur më parë e panjohur nga periudha e vonë e Pleistocenit.

Një grup shkencëtarësh, të udhëhequr nga Gabriel Ferreir nga Universiteti gjerman i Tübingen, identifikuan një ekzemplar midis 40,000 dhe 9,000 vjeç, të gjetur në Brazil.

Ata e përshkruan atë si një specie të sapo zbuluar në një punim të botuar në revistën shkencore Biology Letters, botuar nga Shoqëria Mbretërore Britanike.

Predha e fosilizuar Peltocephalus maturina, e quajtur sipas breshkës gjigante të detit që shfaqet në bestsellerët e Stephen King, është rreth 1.8 metra e gjatë. Është një nga breshkat më të mëdha të njohura të ujërave të ëmbla në botë.

Breshka aziatike me lëvozhgë të butë, gjatësia maksimale e së cilës është 140 centimetra dhe breshka e lumit të Amerikës së Jugut me gjatësi rreth 110 centimetra, janë ndër breshkat më të mëdha të ujërave të ëmbla që jetojnë sot.

“Nga e kaluara, ne dimë vetëm për disa breshka që jetonin në ujëra të ëmbla dhe guaska e tyre ishte më e gjatë se 150 centimetra”, tha Ferreira. Deri vonë, kafshë të tilla të mëdha njiheshin kryesisht nga Mioceni, një periudhë nga 23 deri në 25 milionë vjet më parë.

Studiuesit thanë se nofulla e poshtme e breshkës u gjet nga minatorët në një minierë ari në Porto Velho të Brazilit. Analizat e kryera tregojnë se gjatësia e armaturës së ekzemplarit të gjetur ishte rreth 180 centimetra.

“Zbulimi na befasoi sepse breshkat e ujërave të ëmbla, ndryshe nga të afërmit e tyre tokësorë dhe detarë, rrallë janë kaq të mëdhenj, dhe fosilet gjigante më të reja të njohura për ne deri tani vijnë nga depozitat e Miocenit”, tha Ferreira.

“Është zbulimi më i fundit fosil i njohur i breshkave gjigante të ujërave të ëmbla dhe tregon se ato bashkëjetuan me banorët e parë njerëzorë në rajonin e Amazonës”, thanë shkencëtarët.

Njerëzit u vendosën në zonën e Amazonës rreth 12,600 vjet më parë. Ne gjithashtu e dimë se breshkat e mëdha kanë qenë një pjesë e rëndësishme e dietës së homininëve që nga Paleoliti, tha Ferreira.

Por është ende e paqartë nëse homininët hëngrën gjithashtu breshka të ujërave të ëmbla, të cilat janë shumë më të vështira për t'u kapur për shkak të shkathtësisë së tyre, dhe nëse ekzemplarët e Peltocephalus maturina, së bashku me megafaunën e Amerikës së Jugut, në të vërtetë u bënë viktima të zgjerimit njerëzor.

/Motilokal.com