Depresioni pas Olimpiakut është ende një temë tabu dhe ka shumë raste të paraportuara të depresionit pas garës midis pjesëmarrësve, thonë ekspertët.

Ky është modeli i famshëm i ajsbergut. Shihni disa njerëz që flasin për këtë, por nuk e shihni shumicën , tha psikologia Marion Suprizio për dpa.

Sipas ekspertëve të Universitetit Gjerman të Sporteve në Këln, ka shumë opsione që mund t'i ndihmojnë sportistët të mos gjenden në një situatë të vështirë pas Olimpiadës.

Psikologjia dhe psikologjia sportive kanë shumë për të ofruar dhe punojnë në mënyrë parandaluese. Është e rëndësishme që sportistët të përgatisin “kokën” e tyre për atë që do të vijë , tha ajo.

Programet janë aty. Shfrytëzimi nuk është ende optimal, ka vend për përmirësim.

Sportistët flasin gjithnjë e më shpesh për problemet e tyre mendore pas Olimpiadës, por ndoshta edhe më shumë njerëz nuk flasin për këtë.

“Depresioni post-olimpik është një temë tabu për shumë atletë. Por ky është rasti me shumë sëmundje mendore. Frika nga stigmatizimi është e madhe”, tha Sulprizio.

Tema fitoi vëmendjen e publikut kur kampioni i shumëfishtë olimpik Michael Phelps foli për depresionin pas Lojërave. Notari amerikan tregoi se ka pasur vështirësi pas çdo Lojëra Olimpike, duke filluar nga Athina në 2004.

Rasti i Phelps tregon se edhe ata më me përvojë mund të preken, por fillestarët duket se janë veçanërisht të rrezikuar.

“Atletët që garojnë për herë të parë në Lojërat Olimpike bien në një vrimë shumë shpejt”, tha Ulli Knapp trajner i vrapueses gjermane në distancë, Malaika Mihambo.

Atletët më me përvojë e dinë se çfarë të presin, ndërsa "të sapoardhurit shpesh janë të mbytur plotësisht nga një ngjarje e madhe si Olimpiada".

/Motilokal.com