Teleskopi James Webb kap aurorën më të madhe në sistemin diellor dhe zbulon një mister të ri

Teleskopi James Webb kap aurorën më të madhe në sistemin diellor dhe zbulon një mister të ri

Edhe pse nuk mund t’i shohim me sy të lirë, aurorat e Jupiterit , të cilat janë më të fuqishmet në sistemin diellor , shkëlqejnë vazhdimisht në dritën ultravjollcë, infra të kuqe dhe ndonjëherë me rreze X. Këto fenomene drite ndodhin kur grimcat drejtohen nga fusha magnetike e planetit në atmosferë, ku ato jonizojnë gazrat dhe krijojnë një shkëlqim karakteristik.

Ndryshe nga Toka, ku aurorat shkaktohen kryesisht nga aktiviteti diellor, ato të Jupiterit nxiten kryesisht nga hëna e saj vullkanike Io. Io nxjerr vazhdimisht dioksid squfuri, duke krijuar një torus të madh gazor, i cili ushqen grimca energjike në magnetosferën e Jupiterit dhe kështu ushqen aurorat e Jupiterit.

Më 25 dhjetor 2023, Teleskopi Hapësinor James Webb (JWST) kapi sjelljen e aurorës të pavëzhguar më parë. "Çfarë dhurate Krishtlindjesh, thjesht mbeta i mahnitur", tha astronomi Jonathan Nichols i Universitetit të Leicester në Britani. Ekipi i tij priste ndryshime të ngadalta në shkëlqimin e aurorës, por në vend të kësaj ata regjistruan dridhje intensive dhe të shpejta. "Ne pamë të gjithë rajonin auroral të shpërthente nga drita, ndonjëherë duke ndryshuar nga një sekondë në tjetrën", shpjegoi Nichols.

Mister në spektrin infra të kuq

JWST u përqendrua në rrezatimin infra të kuq të shkaktuar nga kationet trihidrogjenike (H3+), çelësi për vlerësimin e ekuilibrit energjetik të aurorës. Megjithatë, një vëzhgim paralel i Hubble në spektrin ultravjollcë zbuloi mospërputhje. Drita më e ndritshme e regjistruar nga Webb nuk kishte asnjë homologe të vërtetë në imazhet e Hubble. Kjo na la të hutuar. Për të prodhuar kombinimin e shkëlqimit të parë nga Webb dhe Hubble kërkohet një kombinim në dukje i pamundur i një sasie të madhe grimcash me energji shumë të ulët që godasin atmosferën si një stuhi shiu, tha Nichols.


Edhe pse të çuditshme, rezultatet e një studimi të ri të botuar në revistën Nature Communications ofrojnë një pjesë të rëndësishme të enigmës së kompleksitetit misterioz atmosferik të Jupiterit. Vëzhgimet e vazhdueshme në gjatësi vale të shumëfishta dhe modelet e ardhshme mund të hedhin dritë mbi këto rrezatime aktualisht të pashpjegueshme.

/Motilokal.com