Për shekuj me radhë, samurajët e Japonisë mbështeteshin në një praktikë të quajtur seppuku, vetëvrasje me anë të nxjerrjes së zorrëve, si ilaç për dështimin. Rituali i sinjalizimit të virtytit në Evropë ka një emër më prozaik (ndonëse po aq vdekjeprurës): Rregullorja (BE) 2021/1119, e njohur edhe si Ligji Evropian për Klimën.
Sipas ligjit, i cili u miratua në vitin 2021, BE-ja ra dakord të arrinte neutralitetin klimatik deri në vitin 2050. Me këtë qëllim që dukej gjithnjë e më i pasigurt, Komisioni propozoi një objektiv për vitin 2040 për të ulur emetimet e gazrave serrë me 90% deri në vitin 2040.
“Ne morëm kohë për të menduar strategjikisht se si ta bëjmë këtë një sukses për Evropën”, tha të mërkurën Komisioneri i Klimës, Wopke Hoekstra, ndërsa prezantoi projektligjin.
Nëse komisioneri nuk e konsideron përshpejtimin e deindustrializimit të Evropës një “sukses”, ai gabohet më shumë.
Përpjekja e Komisionit për të urdhëruar shkurtime më drastike të emetimeve në një kohë kur ekonomia e rajonit ka ardhur praktikisht në një ngërç nuk është gjë tjetër veçse seppuku me një emër tjetër.
Për fat të mirë, kryeqytetet më të matura të Evropës - Roma, Praga dhe Parisi, midis tyre - po e kundërshtojnë planin e Komisionit për vitin 2040. Pyetja e madhe është se çfarë rruge do të ndjekë koalicioni i udhëhequr nga qendra e djathtë e Gjermanisë, i cili është nën presion të madh nga lobi i Gjelbër i vendit.
Gjermania, e cila përbën rreth një të katërtën e prodhimit të BE-së, ka qenë në stanjacion për pjesën më të madhe të pesë viteve.
Në eurozonën më të gjerë, pamja nuk është shumë më e mirë, me rritje reale afër zeros për më shumë se dy vjet, më e dobëta në dekada. Me perspektivën e një ngadalësimi edhe më të thellë mes një lufte të mundshme tregtare me SHBA-në, vështirë se mund të ketë një kohë më të keqe për të shtrënguar prangat mbi industrinë evropiane.
Pak vende evropiane kanë hapësirën fiskale për të përballuar barrën e shkurtimeve më të mëdha të emetimeve. Nga 20 anëtarët e eurozonës, 11 aktualisht janë në shkelje të rregullave të deficitit të bllokut, të udhëhequra nga Rumania me një deficit buxhetor marramendës prej 9.3%. Përpjekjet e qeverisë për të frenuar shpenzimet kanë shkaktuar tashmë trazira .
Ndërsa prodhimi në Evropë ka rënë me rreth 4% që nga viti 2015, rënia ka qenë veçanërisht e theksuar në bërthamën industriale të rajonit, Gjermaninë, ku prodhimi industrial është tkurrur me gati 10%, ndërsa shtyllat e ekonomisë së vendit, kimikatet dhe automobilat kanë filluar të pësojnë çarje.
Kriza në Gjermani duhet të shërbejë si paralajmërim për pjesën tjetër të bllokut. Ashtu si Komisioni, edhe establishmenti politik i Gjermanisë argumentoi për vite me radhë se politika e saj ambicioze për klimën (e njohur në Gjermani si Energiewende , ose transformimi i energjisë) do të shërbente si model për pjesën tjetër të botës.
Në vend të kësaj, Gjermania, e cila ka parë industrinë e rëndë të largohet nga vendi pjesërisht për shkak të kostove të larta të energjisë, shërben si një shembull i një politike të dështuar për klimën. Edhe pse emetimet gjermane kanë rënë ndjeshëm, ky "progres" ka rezultuar në erozionin e bazës së saj industriale.
Askush nuk po e mohon krizën klimatike. Megjithatë, një strategji e të vepruarit vetëm nuk do ta shpëtojë planetin. Ajo vetëm do të shkatërrojë atë që ka mbetur nga ekonomia evropiane dhe prosperitetin e paparë që kontinenti ka gëzuar në dekadat e fundit.
Samurajët kishin edhe një fjalë për këtë: kaishaku, prerja e kokës.
Le të triumfojnë mendjet e kthjellëta të Evropës.
/Euroactive/Motilokal.com
