Holanda është një vend ku pothuajse një e treta e sipërfaqes së saj tokësore është nën nivelin e detit dhe marrëdhënia me ujin është e kudondodhur. Nga përmbytjet tragjike të vitit 1953, të cilat mbytën 1,800 njerëz, deri te katastrofa gati e vitit 1995 që çoi në evakuimin më të madh pas luftës, uji ka përcaktuar identitetin e njerëzve.

Fotografitë nga Watersnoodmuseum, me gazetat dhe ditarët e fëmijëve që përjetuan tmerrin, na kujtojnë se kujtimi i luftës ende mbijeton. Por Holanda moderne nuk zgjedh më të luftojë, por të përshtatet. Me programin “Vendi për Lumin”, vendi qëllimisht lejon që disa zona të përmbyten për të mbrojtur pjesën tjetër një ndryshim nga një mentalitet rezistence në një logjikë bashkëjetese.

Në vijën e hollë midis tokës dhe detit

Fotografitë e Alessandro Gandolfit të jetës në ujë në Holandë kapin një vend që jo vetëm që i reziston fatit të tij gjeografik, por e kthen atë në avantazhin e vet. Që nga koha kur Plini Plaku e përshkroi tokën si "të përmbytur dy herë në ditë" deri te gjeografët grekë që vunë re se më shumë njerëz vdisnin "në betejën me ujin sesa me njerëzit", Holanda ka jetuar për shekuj me radhë në vijën e hollë midis tokës dhe detit. Imazhet e Gandolfit, megjithatë, nuk rrëfejnë vetëm këtë luftë historike; ato kapin një filozofi bashkëkohore, meebewegen holandeze, artin e të mësuarit të jetosh me ujin, të lëvizësh me të në vend që të luftosh kundër tij.

Njerëzit që ai fotografon jetojnë pikërisht në këtë kufi. Në qendër të Amsterdamit, artisti Floyd Brolo dhe miqtë e tij shijojnë jetën e përditshme në shtëpinë e tyre lundruese, me rroba të shpërndara përreth dhe hapësirën që i ngjan më shumë një apartamenti studentësh sesa një varke tradicionale.

Në kanale të tjera, Hagen Harvey relaksohet me një libër pranë dritares, ndërsa dentistja Ledye Sande ushqen pulat që rrit në tarracën e rezidencës së saj buzë ujit - imazhe që tregojnë se jeta në kanale nuk është një tekë ekzotike, por një dukuri e përditshme.

Në ditarin fotografik të Gandolfit, epoka e re pasqyrohet më qartë në lagjet lundruese inovative: Schoonschip me 516 panelet diellore dhe pompat e nxehtësisë, IJburg me 158 shtëpitë lundruese dhe urat e vogla, Sluishuis mbresëlënës që duket sikur noton mbi ujë.

Këto struktura, krejtësisht moderne, arkitekturore të guximshme dhe autonome nga ana e energjisë, nuk janë aty për të bërë përshtypje; ato janë një përgjigje ndaj rritjes së nivelit të detit dhe në të njëjtën kohë një zgjidhje për deficitin e madh të strehimit në Holandë.

Vendit i duhen një milion shtëpi gjatë dekadës së ardhshme - dhe shumë prej këtyre shtëpive do të duhet të jenë në gjendje të lundrojnë.

Lentet ndjekin banorët: Philip van der Vis duke parë nga dritarja kanalin, një tjetër duke lyer pjesën e jashtme blu të shtëpisë së tij lundruese, arkitektët në Space&Matter duke projektuar lagjet e ardhshme të së ardhmes. Është një jetë që lëviz mbi ujë, por nuk i dorëzohet atij.

Metodologjia meebewegen shtrihet në vijën bregdetare

Në të njëjtën kohë, metodologjia meebewegen po zgjerohet edhe në vijën bregdetare: Zandmotor, gadishulli i madh artificial i ndërtuar për të lejuar erërat dhe valët të përhapin rërën dhe të ndërtojnë mbrojtje të reja natyrore, tregon se Holanda nuk po e menaxhon vetëm të ardhmen, por po e projekton atë.

Në çdo fotografi, nga shtëpitë-lundruese te muzetë e përmbytjeve, nga paradat e krenarisë në kanale te tokat bujqësore si ishuj, Gandolfi kap një komb që nuk ka frikë të pranojë pasigurinë e natyrës.

Në vend që të ndërtojë mure më të larta, po ndërton mënyra të reja jetese. Dhe nëse diçka del nga ky portret vizual, është se e ardhmja e Holandës nuk do të jetë e thatë, por do të jetë e qëndrueshme.

/Motilokal.com