Amoniaku po reklamohet gjithnjë e më shumë si një "shpëtimtar i klimës" i mundshëm sepse është i lehtë për t'u transportuar, mund të ruhet për muaj të tërë, digjet pa CO2 dhe ka një infrastrukturë globale në vend. Por një analizë e re ndërkombëtare nga Iniciativa e Energjisë e MIT zbulon një pamje shumë më komplekse, një energji të pastër, por dukshëm më të shtrenjtë, ndikimi i së cilës në klimë ndryshon në mënyrë dramatike në varësi të mënyrës dhe vendit ku prodhohet.

Sot, pjesa më e madhe e amoniakut në botë prodhohet duke përdorur procesin klasik Haber-Bosch, me një kosto të madhe energjie dhe me emetime që arrijnë 1.8 përqind të gazrave serrë globale. Një amoniak i tillë nuk ofron përfitime klimatike, pavarësisht nëse përdoret si pleh apo si burim energjie. Vetëm me të dhëna të reja, të krahasueshme globalisht, bëhet e qartë kur amoniaku i zvogëlon vërtet emetimet dhe kur përfitimet e tij klimatike humbasin në çmime të larta ose kohë të gjata transporti.

Analiza e MIT mbulon 63 vende dhe gjashtë teknologji prodhimi. Rezultatet janë të qarta, me amoniakun konvencional që është më i liri, por edhe më i ndoturi, me 2.46 kilogramë ekuivalent CO2 për kilogram produkt. Instalimi i një sistemi kapjeje CO2 zvogëlon emetimet me rreth 61 për qind, por rrit koston me pothuajse një të tretën. Amoniaku i gjelbër, i prodhuar nga elektroliza me një burim të rinovueshëm, mund të zvogëlojë emetimet me një shifër mbresëlënëse prej 99.7 për qind, por e bën prodhimin deri në 46 për qind më të shtrenjtë.

Gjeografia rezulton të jetë faktori vendimtar. Vendet me energji të lirë nga era dhe dielli, si Kina ose disa vende të Lindjes së Mesme, kanë potencialin më të madh për prodhim konkurrues të amoniakut të gjelbër. Në të kundërt, rajonet me energji elektrike të shtrenjtë të dominuar nga qymyri kanë si emetime të larta ashtu edhe kosto të larta. Transporti e ndryshon më tej ekuacionin, rrugët e gjata detare mund të konsumojnë shumë nga përfitimet klimatike dhe ekonomike.

Kështu, amoniaku bëhet një mall i ri i tranzicionit energjetik. Prodhimi dhe konsumi shpesh do të jenë mijëra kilometra larg njëri-tjetrit, duke krijuar zinxhirë të rinj varësie midis eksportuesve të energjisë dhe importuesve të industrializuar. Për qeveritë dhe industrinë, kjo do të thotë një mesazh i rëndësishëm zgjidhjet e pastra ekzistojnë, por ato nuk janë falas. Energjia miqësore me klimën është ende e arritshme, por do të varet nga investimet afatgjata dhe stimujt e hartuar me mençuri.

/Motilokal.com