Objektivat klimatikë janë trajtuar prej kohësh si sfida teknike, të përqendruara në infrastrukturë dhe ndryshimin e sjelljes. Megjithatë, siç tregojnë lëvizjet klimatike, njerëzit shpesh duhet të lidhen emocionalisht me faktet në mënyrë që të detyrohen të veprojnë sipas tyre. Nëse objektivat mobilizojnë veprim apo jo, varet nga mënyra se si ndihen dhe negociohen në jetën e përditshme.

Nottingham, një qytet në rajonin East Midlands të Mbretërisë së Bashkuar, është një nga zonat më të varfra të autoriteteve lokale në Angli. Megjithatë, qyteti synon të bëhet qyteti i parë neutral ndaj karbonit në Mbretërinë e Bashkuar deri në vitin 2028 duke i dhënë përparësi drejtësisë sociale, si dhe qëndrueshmërisë mjedisore.

Hulumtimi im i doktoraturës bazohet në intervista dhe punëtori bashkëpunuese me 50 banorë, aktivistë, biznese, organizata të sektorit të tretë dhe zyrtarë të zgjedhur në Nottingham.

Gjetjet e mia nxjerrin në pah se si katër emocione shpesh formësojnë mënyrën se si njerëzit janë angazhuar në veprim drejt një të ardhmeje të qëndrueshme, qoftë përmes dashurisë për vendin, frikës nga humbja ose rreziku, zemërimit ndaj padrejtësisë apo shpresës për diçka më të mirë. Këto reagime emocionale zbulojnë pse transformimi rrallë ndjek plane ose korniza të qarta.

Shumë njerëz në Nottingham janë të përfshirë në veprimet për klimën sepse kujdesen shumë për vendin ku jetojnë. Dashuria për lagjet, hapësirat e gjelbra dhe brezat e ardhshëm i motivon njerëzit të kultivojnë ushqim, të mbrojnë parqet dhe të punojnë së bashku në projekte lokale.

Ky lloj kujdesi ndihmon në shndërrimin e ndryshimeve klimatike nga një problem i largët dhe abstrakt në diçka të rrënjosur në vend dhe në jetën e përditshme.

Dashuria këtu është një folje. Ka të bëjë me ndërmarrjen e veprimeve me karakteristikat e kujdesit, dashurisë, përgjegjësisë, respektit dhe përkushtimit në shërbim të së ardhmes që duam të shohim dhe gjërave që duam të mbrojmë.

Megjithatë, dashuria mund të përjashtojë edhe të tjerët. Lidhjet e forta me vendin mund të çojnë në mbrojtje në mënyra që i përjashtojnë të tjerët.

Në hapësirat e gjelbra të komunitetit, për shembull, përpjekjet për të mbrojtur tokat kanë çuar në dyshime ndaj të ardhurve dhe rezistencë ndaj ndryshimit, duke rezultuar në përjashtimin e disa anëtarëve të komunitetit. Dashuria mund të mbështesë dhe ndërlikojë veprimet e drejta në të gjithë qytetin.

Frikë dhe zemërim

Frika formëson edhe reagimet e njerëzve. Shqetësimi për rritjen e faturave, efektet anësore të ndryshimeve klimatike dhe paqëndrueshmëria politike i shtynë disa njerëz të vepronin, ndërsa për të tjerët kjo frikë është paralizuese.

Aktivistët folën për lodhjen e tepërt, rrezikun personal për shkak të kontrollit gjithnjë e më drakonian mbi aktivizmin dhe ndjenjën e mbingarkesës kur përfshihen në disa projekte. Frika ndikoi në mënyrën se si njerëzit komunikojnë në hapësirat e përbashkëta.

Ashtu si dashuria, frika rreth "të tjerëve", pronësia dhe kontrolli ndonjëherë çuan në përjashtim. Këto ankthe shpesh amplifikoheshin nga narrativat mediatike rreth kërcënimit dhe mungesës, duke e bërë bashkëpunimin më të vështirë. Frika mund të motivojë veprimin, por gjithashtu mund të kufizojë se kush lejohet ose është në gjendje të marrë pjesë.

Bisedat e mia me njerëzit në qytet tregojnë se zemërimi është i përhapur. Qytetarët shprehën zhgënjim me vendimmarrjen lokale, dështimet e politikave kombëtare dhe sistemet ekonomike që shihen se i japin përparësi fitimit mbi njerëzit dhe mjedisin, duke sinjalizuar pretendime të rëndësishme të paplotësuara për drejtësi.

Ky zemërim shpesh bëhej katalizator për veprim. Ai nxiti fushata, organizim komunitar dhe sfida ndaj strukturave ekzistuese të pushtetit. Megjithatë, nëse injorohet, zemërimi mund të çojë në zhgënjim dhe shkëputje.

Shpresa luan gjithashtu një rol të rëndësishëm në përpjekjet transformuese në qytet. Megjithatë, qytetarët vënë re një dallim të rëndësishëm midis shpresës dhe optimizmit të verbër. Shpresa e tyre është shpesh praktike dhe e bazuar, duke i ndihmuar njerëzit të vazhdojnë pavarësisht progresit të ngadaltë dhe pasigurisë.

Kopshtet komunitare, projektet ushqimore, rikonstruksionet “bëje vetë” dhe nisma të tjera lokale u bënë vende ku njerëzit mund të shihnin ndryshimin që merrte formë, sado i vogël. Megjithatë, shpresa mbetet e brishtë, masat e vazhdueshme shtrënguese, mungesa e financimit afatgjatë dhe angazhimet institucionale që nuk arrijnë të sjellin ndryshime të vërteta shpesh dëmtuan besimin dhe mund të kërcënojnë shpresën.

Këto emocione nuk veprojnë të izoluara dhe as nuk kanë pasoja të caktuara. Dashuria shpesh bashkëjeton me frikën. Zemërimi mund të nxisë shpresën. Së bashku, ato prodhojnë rrugë komplekse dhe jolineare për ndryshim.

Përvoja e Nottinghamit tregon se arritja e neutralitetit të karbonit nuk ka të bëjë vetëm me teknologjinë apo objektivat. Suksesi i saj varet nëse njerëzit ndihen të përfshirë, të dëgjuar dhe të mbështetur.

Kur emocionet injorohen, politikat klimatike rrezikojnë të bëhen sipërfaqësore ose përjashtuese. Kur ato merren seriozisht, transformimi bëhet më i drejtë dhe praktik për vendet ku po ndodh.

Kjo mund të arrihet përmes proceseve pjesëmarrëse dhe bashkëprodhimit që krijojnë hapësirë për shprehje emocionale, njohin punën e përfshirë dhe i rezistojnë qasjeve teknokratike që lënë mënjanë përvojat e njerëzve. Për Nottinghamin dhe qytete të tjera anembanë globit që përballen me presione të ngjashme, kujdesi për mënyrën se si ndihet transformimi mund të jetë po aq i rëndësishëm sa mënyra se si matet progresi.

/Motilokal.com