Nëse mbyllim njërin sy dhe përqendrohemi drejt përpara, do të shohim një hije të turbullt në shikimin tonë periferik, hundën tonë.

E megjithatë, në jetën e përditshme pothuajse kurrë nuk e vërejmë. Por pse? LiveScience foli me Michael Webster, një shkencëtar i shikimit dhe bashkëdrejtor i programit të neuroshkencës në Universitetin e Nevadës, Las Vegas, i cili tha: "Ne mund ta shohim hundën tonë", por shumicën e kohës thjesht nuk e kuptojmë.

Shkencëtari shpjegon pse nuk mund t’i shohim hundët tona

Sipas artikullit, arsyeja kryesore pse hundët tona nuk zënë vend në shikimin tonë është se ne nuk e shohim botën ashtu siç është, por më tepër si një model që truri ynë e ka ndërtuar për qëllime mbijetese. "Shikimi është në fakt një parashikim se si mendoni se është bota", tha Webster, duke shtuar: "Ju doni të dini, 'Si është bota ndryshe?' 'Cilat janë surprizat dhe gabimet dhe gjërat që nuk i parashikova?' Normalisht nuk e vini re hundën tuaj sepse tashmë e dini se është aty dhe thjesht nuk doni të dini për të.... Është një disavantazh i madh të humbisni një pjesë të energjisë suaj duke u shqetësuar për të."

Si ka kuptim kjo nga një perspektivë mbijetese? Përpunimi i vazhdueshëm i tipareve të pandryshueshme si hunda do të ishte një humbje e burimeve të kufizuara mendore kur duhet të zbulosh kërcënime, të gjesh ushqim ose thjesht të mësosh rreth mjedisit tënd. Në realitet, ajo që po ndodh është se truri po anulon të gjitha llojet e informacionit rreth trupit në mënyrë që të kuptojë më mirë botën e jashtme.

I njëjti proces vlen edhe për pjesë të tjera të trupit tonë, siç janë enët e gjakut përpara fotoreceptorëve në sy që normalisht nuk i shohim. "Është si të ulesh në një pemë me degë të thata dhe të shohësh botën përmes të gjitha atyre degëve të thata", shpjegoi Webster.

Ndërkohë, truri jo vetëm që anulon informacionin e padëshiruar, por shpesh krijon edhe një të tillë. Një shembull kryesor është "pika e verbër" e shikimit, një boshllëk në fushën tonë vizuale ku nervi optik del nga syri që zakonisht nuk e perceptojmë. "Ne në fakt po e plotësojmë atë informacion", tha Webster, duke shpjeguar: "Në vend që ta perceptojë mungesën, truri përdor prova nga ajo që ndodhet përreth pikës së verbër për të na thënë: 'Në rregull, nëse po shikoj një copë letër të bardhë, ka shumë të ngjarë që edhe vendi në pikën e verbër të jetë i bardhë.'"

Në fund të fundit, hundët tona të “zhdukura” zbulojnë diçka më të thellë rreth mënyrës se si njerëzit e perceptojnë realitetin: se shikimi ynë nuk funksionon aq shumë si një aparat fotografik që regjistron realitetin, por si një artist që krijon një kanavacë të botës që është më e dobishme për ne.

/Motilokal.com