Gjatë Epokës së Lundrimit, një anije mund të kalonte javë apo edhe muaj në det para se të arrinte sërish në tokë dhe ekuipazhi të kishte mundësi të furnizohej me ushqime e nevoja të tjera.

Për këtë arsye, anijet zakonisht niseshin me rezerva të mëdha ushqimore që mund t'i rezistonin udhëtimeve të gjata. Buka, mishi i kripur, gjalpi, djathi dhe birra ishin pjesë e zakonshme e furnizimeve. Birra, në veçanti, ruhej më gjatë se uji i freskët.

Ndryshe nga sa mund të mendohet, anijet e flotave ushtarake zakonisht ishin të pajisura mirë për udhëtime të gjata. Përmirësimi i teknikave të ruajtjes së ushqimeve, së bashku me rrjetin e porteve dhe bazave detare në vende të ndryshme, u mundësonte atyre të furnizoheshin gjatë rrugës.

Piratët, megjithatë, nuk e kishin këtë luks.

Meqë vepronin jashtë ligjit, ata nuk mund të hynin lirisht në porte sa herë që kishin nevojë për furnizime. Për pasojë, rezervat e tyre ushqimore ishin më të kufizuara dhe nuk mund të plotësoheshin aq shpesh.

Kështu, përveç rreziqeve të tjera të jetës në det, piratët shpesh duhej të kënaqeshin me ushqime të thjeshta, pa shumë shije dhe jo gjithmonë të freskëta.

Buka e thatë

Një nga ushqimet kryesore në anije ishte një lloj biskote shumë e fortë, e përgatitur vetëm me miell dhe ujë. Ajo njihej si hard tack dhe ishte krijuar për t'u ruajtur për periudha të gjata.

Edhe pse ishte e fortë, e thatë dhe larg të qenit e shijshme, kjo bukë zgjaste shumë më tepër se buka e zakonshme. Megjithatë, pas disa muajsh në det, edhe ajo shpesh mbushej me krimba dhe insekte të vegjël, veçanërisht buburreca të drithërave.

Kafshët e gjalla për ushqim

Në fillim të udhëtimit, disa anije merrnin me vete kafshë të vogla, si pula dhe dhi. Ato ishin më të lehta për t'u mbajtur në bord sesa kafshët e mëdha, si delet dhe lopët.

Pulat siguronin vezë të freskëta, ndërsa dhitë mund të jepnin qumësht. Piratët, në raste të caktuara, mund të merrnin edhe kafshë nga anijet që sulmonin.

Por kur furnizimet fillonin të pakësoheshin, edhe këto kafshë përfundonin në tryezën e ekuipazhit. Në fund të fundit, edhe pse ngrënia e kafshës që të siguronte ushqim të freskët mund të dukej si një zgjedhje e dëshpëruar, të paktën mishi ishte i freskët.

Mishi i kripur

Kriposja dhe tharja e mishit ishte një mënyrë e rëndësishme për ta ruajtur atë për një kohë të gjatë. Kjo u siguronte marinarëve një burim proteinash dhe ushqim të ngopshëm edhe kur ndodheshin shumë larg tokës.

Problemi ishte se cilësia e mishit nuk ishte gjithmonë e mirë. Në anijet e piratëve, situata mund të ishte edhe më e keqe.

Ka rrëfime për mish aq të fortë sa ekuipazhet e përdornin më mirë për të bërë rripa dhe lidhëse sesa për ta ngrënë. Në një rast të vitit 1670, ekuipazhi i piratit Henry Morgan kishte mbetur me aq pak ushqime saqë thuhet se preu dhe skuqi edhe një çantë prej lëkure.

Frutat

Piratët që lundronin shpesh në të njëjtat zona kishin avantazhin se njihnin mirë produktet që gjendeshin në ato vende. Në zonat tropikale dhe në Karaibe kishte një shumëllojshmëri frutash të freskëta.

Frutat nuk mund të ruheshin gjatë në anije, por piratët mund të furnizoheshin herë pas here me sasi të vogla. Ndër ushqimet që mund të merrnin ishin kokosit dhe avokadot, ndërsa më vonë, me përhapjen e tyre në plantacione, edhe bananet dhe mangot.

Eksploruesi dhe pirati anglez William Dampier madje lidhet me një nga recetat më të hershme të shkruara në gjuhën angleze për guakamolen, të regjistruar në vitin 1697.

Çdo gjë që mund të gjenin

Qëndrimi për periudha të gjata në det, pa mundësi për t'u furnizuar rregullisht në porte të mëdha, i detyronte piratët të improvizonin.

Kur ushqimet e zakonshme mbaronin, në tryezë mund të përfundonte pothuajse çdo gjë që mund të gjenin.

Në shënimet dhe ditarët e tij, William Dampier përmend se gjatë udhëtimeve provoi mish flamingoje, armadilo, karkaleca, vezë struci, kangur, luan deti dhe madje edhe breshka të Galapagosit.

Sot, shumë prej këtyre ushqimeve mund të duken të pazakonta, por ato tregojnë se sa e vështirë ishte të siguroje ushqim gjatë udhëtimeve të gjata në det. Në të njëjtën kohë, Dampier la pas edhe disa nga përshkrimet më të hershme të ushqimeve që sot janë shumë më të njohura, përfshirë guakamolen, patatinat e misrit dhe salcën e sojës.

/Motilokal.com