Të moshuarit që ecin më shpejt, qoftë në një test të shkurtër te mjeku apo në jetën e përditshme, kanë një rrezik më të ulët vdekjeje, ka treguar një studim që ndoqi 4,067 britanikë për gati 12 vjet.

Hulumtimi u botua më 23 tetor në revistën JAMA Network Open dhe u drejtua nga Rayane Haddadj nga Departamenti i Shëndetit Publik dhe Infermierisë në Universitetin Norvegjez të Shkencës dhe Teknologjisë (NTNU) në Trondheim, me bashkëpunëtorë nga Franca, Mbretëria e Bashkuar, Australia dhe Holanda.

Shkencëtarët përdorën të dhëna nga studimi britanik Whitehall II, i cili ka ndjekur nëpunësit civilë që nga mesi i viteve 1980. Në kohën e matjeve, në vitet 2012 dhe 2013, të anketuarit ishin mesatarisht 69 vjeç dhe tre të katërtat e tyre ishin burra.

Test dy metra e gjysmë dhe pajisje kyçi

Shpejtësia e ecjes u mat në dy mënyra. Gjatë një ekzaminimi klinik, subjektet ecën tri herë mbi një pistë prej 2.44 metrash me ritmin e tyre të zakonshëm, sikur të ecnin nëpër rrugë për në dyqan. Ata gjithashtu mbanin në kyçin e dorës një akselerometër, një pajisje matëse lëvizjeje, për nëntë ditë, nga i cili studiuesit llogaritën se sa hapa në minutë bënin gjatë ecjes në jetën e përditshme.

Shpejtësia mesatare në test ishte 1.2 metra për sekondë. Në ecjen e përditshme, subjektet zakonisht bënin rreth 75 hapa në minutë, dhe në pjesët më të shpejta rreth 112.

Gjatë ndjekjes, e cila zgjati mesatarisht pothuajse 12 vjet, 739 subjekte vdiqën, pra pak më shumë se 18 përqind.

Ritmi është gjithashtu i rëndësishëm, jo vetëm numri i hapave

Pasi morën në konsideratë moshën, seksin, arsimin, pirjen e duhanit, alkoolin, dietën, peshën trupore, tensionin e lartë të gjakut, kolesterolin dhe sëmundjet kronike, studiuesit zbuluan se ecja më e shpejtë shoqërohej me një rrezik më të ulët vdekjeje nga çdo shkak.

Çdo rritje e shpejtësisë prej 0.1 metër për sekondë në test shoqërohej me një rrezik më të ulët prej rreth 10 për qind. Në ecjen e përditshme, dhjetë hapa më shumë në minutë shoqëroheshin me një rrezik më të ulët prej 17 deri në 19 për qind.

Lidhja me shpejtësinë e hapave mbeti e njëjtë edhe kur u mor në konsideratë numri i përgjithshëm i hapave në ditë. Nuk kishte ndryshim midis burrave dhe grave.

Rezultatet janë në përputhje me një analizë të mëparshme të përbashkët të nëntë studimeve, e cila zbuloi se çdo 0.1 metër në sekondë shpejtësi më e madhe e ecjes shoqërohej me një rrezik 12 për qind më të ulët vdekjeje.

Pyetja kryesore e studimit ishte nëse testi i shkurtër dhe matja në jetën e përditshme e tregojnë rrezikun në mënyrë të barabartë. Të dyja metodat kishin aftësi parashikuese të ngjashme, megjithëse ishin të lidhura dobët. Me fjalë të tjera, dikush që ecën shpejt në test mund të mos ecë aq shpejt në shtëpi.

Autorët arrijnë në përfundimin se të dyja metodat mund të përdoren në studime shëndetësore në shkallë të gjerë të popullsisë. Përparësitë e testit janë se është i shkurtër dhe i lirë, dhe se pajisja që mbahet në kyçin e dorës regjistron lëvizjen gjatë disa ditëve. Ata shtojnë se përdorimi gjithnjë e më i përhapur i orëve inteligjente dhe byzylykëve mund të mundësojë që të dhëna të tilla të përdoren në praktikën mjekësore.

Hulumtimi është vëzhgues, pra tregon një lidhje dhe nuk vërteton se ecja më shpejt në vetvete zgjat jetën.

Autorët përmendin gjithashtu kufizime: mostra ishte më e shëndetshme dhe më e re se grupi i përgjithshëm i të anketuarve në atë raund kërkimi, shumica e tyre ishin burra dhe rezultatet nuk u verifikuan në një grup tjetër njerëzish.

/Motilokal.com